Του Κώστα Μπαλαχούτη΄

Λαϊκή ερμηνεύτρια με δική της ταυτότητα και χαρακτήρα. Με νταλκά και σεβντά, γεμάτο αλήθεια και αξιοπρέπεια.

Με φωνή που ακόμα και σήμερα συγκινεί, τσακίζει κόκκαλα, ραγίζει καρδιές. Με θητεία, ιστορία, παρακαταθήκες και γαλόνια που τις απέδωσαν οι πρώτοι των πρώτων. Απ’ τις μονάκριβες και τις λίγες στις μέρες μας. Η κυρία Πίτσα Παπαδοπούλου ετοιμάζει τον καινούργιο της δίσκο και συμπράττει ολόχαρη επί σκηνής με τον Γιώργο Νταλάρα, 40 χρόνια μετά την πρώτη τους κοινή εμφάνιση, τότε που όπως αφοπλιστικά λέει η ίδια «τι να θυμάμαι; ήμασταν παιδιά…»

Πότε σμίγετε στο ίδιο πάλκο με τον Γιώργο Νταλάρα;
Πρέπει να ήταν στα τέλη της δεκαετίας του ’60. Δούλευα με την Πόλυ Πάνου, τον Μπάμπη Τσετίνη, τον Αντώνη Μουστάκα, τη Λίτσα Διαμάντη, τον Μάριο Κώστογλου και τον Χρήστο Νικολόπουλο στην Αχαρνών. Με τον Χρήστο για την επόμενη σεζόν ετοιμαζόμασταν να συνεργαστούμε με τον Μανώλη Χιώτη στο Ακροπόλ. Στο ενδιάμεσο διάστημα προέκυψε μια πρόταση να τραγουδήσουμε στην Πλάκα με τον Σπύρο Ζαγοραίο. Κι εκεί στο σχήμα του μαγαζιού ήταν και ο Γιώργος Νταλάρας.

Τι θυμάστε από εκείνη τη συνεργασία;
Τι να θυμάμαι; Παιδιά ήμασταν. Δουλέψαμε μαζί για πολύ λίγο. Δεν ξανασυνεργαστήκαμε στη συνέχεια. Εκείνος γρήγορα αναδείχθηκε δισκογραφικά• έκανε όλες αυτές τις επιτυχίες. Αντίθετα εγώ, παρότι ήμουν παρούσα στη διασκέδαση σε μεγάλα σχήματα και με σπουδαίους καλλιτέχνες, άργησα να καθιερωθώ δισκογραφικά. Πάντα, όμως, υπήρχε αγάπη και εκτίμηση μεταξύ μας.

Με τον Χιώτη, τελικά, δουλέψατε μαζί;
Βεβαίως. Απ’ τον Μανώλη έχω πολύτιμες αναμνήσεις. Με αγαπούσε πάρα πολύ και πίστευε στις δυνατότητές μου. Δυστυχώς, έφυγε πολύ νωρίς. Πρόλαβα, όμως, να μάθω πολλά δίπλα του, όπως και απ’ τον Γιώργο Ζαμπέτα, που μ’ εκείνον ξεκίνησε η πορεία μου στο τραγούδι.

Τα καλά καμμιά φορά αργούν να έρθουν στη ζωή…
Αυτό είναι αλήθεια. Η μετέπειτα επιτυχία που είχαν οι δίσκοι μου κατά κάποιον τρόπο με αποζημίωσε για τα χρόνια που για διάφορους λόγους δισκογραφικά ήμουν ουσιαστικά στην αφάνεια. Επαναλαμβάνω, όμως, ότι ακόμη και τότε ήμουν δικαιωμένη στον κύκλο μου αλλά και στον κόσμο που μου έδειχνε την αγάπη του.

Πώς προέκυψε η συνεργασία με τον Γιώργο Νταλάρα;
Κι αυτή άργησε, όπως μου είπε και ο ίδιος ο Γιώργος, αλλά ήρθε την κατάλληλη στιγμή. Και μάλιστα σε μια περίοδο που είχα αρνηθεί πολλές προτάσεις και είχα αποφασίσει να μην εμφανιστώ πουθενά γι’ αυτή τη σεζόν.

Εκείνος το επεδίωξε;
Με κάλεσε στο τηλέφωνο… και δέχτηκα με πολύ μεγάλη χαρά!

Γιατί είπατε ναι στον Γιώργο Νταλάρα και όχι στους άλλους;
Γιατί θέλω να κάνω πράγματα που να έχουν ένα καλλιτεχνικό ακτίκρυσμα. Να τα απολαύσω εγώ αλλά και το κοινό. Όπως έγινε πριν από δυο-τρία χρόνια με τη Γλυκερία και μετά με τον Κώστα Χατζή. Όλοι ξέρουμε για τον μοναδικό τρόπο που κινείται ο Γιώργος. Τον επαγγελματισμό, τη φροντίδα, τις γνώσεις και το μεράκι που έχει για το αντικείμενό του. Νιώθω τυχερή που θα βρεθούμε μαζί, αλλά και με δύο ακόμη εξαιρετικούς καλλιτέχνες, τον Μιχάλη Τζουγανάκη και την Ασπασία Στρατηγού.

Οι πρώτες εντυπώσεις από τη σύμπραξη μαζί του;
Τώρα που ζω από κοντά τον Γιώργο, στις πρόβες και στη σκηνή, με έχει αφήσει έκπληκτη. Ακούραστος, μεθοδικός, καθοδηγεί τους πάντες• φοβερός στις ιδέες του. Είναι το κάτι άλλο.

Ποια είναι τα κοινά σημεία που έχετε με τον Γιώργο Νταλάρα, και πού διαφέρετε;
Αγαπάμε το λαϊκό τραγούδι κι έχουμε πάθος γι’ αυτό που κάνουμε. Δινόμαστε ολοκληρωτικά. Η διαφορά μας είναι ότι εκείνος είναι ένας σπουδαίος μουσικός, κι εγώ όχι. Δυστυχώς, δεν ξέρω από μουσικά όργανα• δεν μπορώ να παίξω μελωδίες.

Αρκεί η μελωδικότητα της φωνής σας.
Το να γνωρίζεις μουσική είναι επίσης χάρισμα. Γιά σκέψου να έχεις και τα δύο…

Πώς βλέπετε το σήμερα του λαϊκού τραγουδιού;
Είμαι αισιόδοξη και για το σήμερα αλλά και για το μέλλον. Και να δεις που τώρα που τα προβλήματα έχουν θεριέψει το λαϊκό τραγούδι είναι αυτό που θα δώσει στήριγμα και παρηγοριά στον κόσμο. Όσο υπάρχουν άνθρωποι καθημερινοί, με προβλήματα, αγωνίες, όνειρα κι αγάπες, θα υπάρχει και λαϊκό τραγούδι που θα τους εκφράζει. Αν το στηρίξουμε λίγο το λαϊκό, ο καθένας απ’ τη μεριά του, θα παραμείνει για πάντα ο βασιλιάς. Και μη νομίζεις, σε όλες τις εποχές υπήρχαν τα καλά τραγούδια και τα παρατράγουδα. Μην ωραιοποιούμε τα πάντα απ’ το χτες.

Η διασκέδαση έχει αλλάξει;
Μοιραία, αφού αλλάζουν οι εποχές και οι άνθρωποι.

Μια διαφορά;
Πρώτα ανέβαινες στην πίστα για να χορέψεις, τώρα χορεύεις όπου βρεις.

Στο «Πόλις» με τον Γιώργο Νταλάρα θα υπάρχει πίστα;
Δεν ξέρω• αυτά είναι θέματα του Γιώργου. Νιώθω ήρεμη και σίγουρη δίπλα του, γιατί όλα είναι τέλεια. Η ορχήστρα, με τους τόσο πολλούς και εξαιρετικούς μουσικούς, η ποιότητα του ήχου, η ροή του προγράμματος. Δεν θέλω να πω κι άλλα τιμητικά για τον Γιώργο, μη νομίζει ότι κάνω τον κόλακα, αλλά είναι κάτι το ξεχωριστό αυτή η συνεργασία για ’μένα. Ξέρεις, όταν κάποια στιγμή τα μεγάλα κοσμικά μαγαζιά με τα σχήματα πολλών αστέρων έπαψαν να υπάρχουν, οι τραγουδιστές της γενιάς μου κατά κάποιον τρόπο μείναμε χωρίς καλλιτεχνική στέγη. Άλλαξαν τα δεδομένα και δυσκολευτήκαμε να προσαρμοστούμε. Όχι ότι δεν δουλεύαμε, αλλά χάσαμε τη δομή που υπήρχε, κι αυτό είχε επίπτωση και στο αποτέλεσμα. Ήξερες: θα βγει ο Στράτος θα πει 6 -τα δικά του-, μετά εγώ, κ.ο.κ. Και ο κόσμος απολάμβανε αυτές τις εμφανίσεις. Έβλεπε 4-5 μεγάλα ονόματα, καλές ορχήστρες, σοβαροί χώροι, διασκέδαζε με την ψυχή του.

Δισκογραφικά, μαθαίνω ετοιμάζετε καινούργια τραγούδια…
Ακούω και επιλέγω. Θέλω να κάνω έναν καλό λαϊκό δίσκο στον οποίο όλα τα τραγούδια θα έχουν λόγο ύπαρξης. Όπως ακριβώς συμβαίνει και τώρα με τη συνεργασία μου με τον Γιώργο.